Ø [U₪]Ø₪E Sh!₪Ze₪ Ø

ขอเริ่มด้วย เรื่องชวนคิดละกัน
 *หมายเหตุ  สเปซนี้มีไว้อัพเรื่องที่ชวนปวดหมอง ไม่ได้มีไว้บอกเล่าเรื่องสวยหรู สามารถคอมเม้น เสนอแนะ ด่า ระบาย ให้แง่คิด บ่น ฯลฯ
แต่หากใครอ่านละไม่สบายใจ ไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องอ่าน แต่ก็ช่วยคอมเม้นก่อนจากไปด้วยละกัน แหะๆ

 นึกคิด...
   หลังจากเริ่มทำงาน รู้สึกดีแฮะ เราเริ่มยืนได้แล้ว จากที่เราต้องอยู่ในอ้อมอกพ่อแม่ซะนาน
ในที่สุดเราก็เริ่มยืน ด้วยความสามารถของเราเอง ดีแฮะเรากำลังคลาน พยายามลุก
เพื่อที่จะก้าวต่อไป ความจริงอยากจะลุกเดินตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ แต่คงต้องเป็นไปตามความเป็นจริง
ไม่มีใครเกิดมาแล้วเดินได้เลยเหมือน พระพุทธเจ้าหรอก เอาเป็นว่า เราจะก้าวต่อไป
ไม่หยุดนิ่ง แต่หยุดคิด ในสิ่งที่สมควรจะหยุดอืมม

 ริเริ่ม...
   คิดทุกอย่างหลังจากจบจากคำว่า "นักศึกษา" อืม ดูเราเป็นผุใหญ่จัง ทั้งๆที่อายุไม่ต่างจาก
เด็กมหาลัยเลยซักนิด 22 ขวบเอาะๆ เด็กที่สุดในที่ทำงาน ทุกอย่างริเริ่มและไปได้ด้วยดี
ถึงจะไม่ได้เงินเดือนเยอะแยะ มากมาย แต่อยู่ด้วยความสบายใจ เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับเราตอนนี้มั้ง
ไม่มีภาระอะไรให้คิด ผิดกับคนอื่น ที่ต้องเลี้ยงคนเบื่องหลัง เสียเงินให้กับสิ่งสิ้นเปลือง
ไม่ต้องไปแข่งขัน ชิงดีชิงเด่น อิจฉาริษยาเพื่อนร่วมงาน งานจุกจิ๊กบ้าง โดนตำหนิติเตียน เพื่อจะได้
พัฒนาตัวเองไปในทางที่ต้องการค่าใช้จ่ายต่อวันน้อย ทำงานสัปดาห์ละ 5 วัน หยุดเสาร์-อาทิตย์
วันอาทิตย์ก็ลงเรียนภาษาอังกิดเสริม พัฒนาตัวเองไปทำงานไป นี่แหละชีวิตการทำงานที่หลายๆคนต้องอิจฉา

 ค้นหา...
   วันๆนึง ก็ตื่นแต่เช้า ผิดกับตอนเรียนมหาลัยที่จะตื่นกี่โมง จะไปกี่โมง ก็เรื่องของตู... ตั้งใจทำงาน
รับผิดชอบงาน บ้างาน เริ่มคิดค้นหา และเรียกร้อง OT (overtime) เพื่อจะได้ๆเงินเยอะๆ เริ่มงก
เริ่มค้นหาสิ่งที่ตนเองต้องการที่แท้จริง หลังจากมีเงินเดือน ชีวิตรายเดือน ที่ต้องทำงาน แข่งกับเวลา
และพัฒนาตัวเอง เพื่อเงิน เพื่อตำแหน่งงานและหน้าที่ๆดีขึ้น ในอนาคต....

 ความจริง...
   แต่พอนึกคิด กับความรู้สึกจริงๆที่เราต้องการ... เอ้ย มันใช่ นี่แหละสิ่งที่เราชอบ งานที่เราอยากทำ
แต่นึกคิดกับการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน เอ้ย มันไม่ใช่ ชีวิตที่ซ้ำซาก จำเจ ขาดอิสระ มันไม่ใช่ = ="
แต่ก็ต้องเลือกซักทาง ว่าจะเลือก หน้าที่การทำงานที่ดี มีอนาคต แต่ต้องใช้ชีวิตที่ซ้ำซาก จำเจไปวันๆ
กับ ชีวิต Freedom ทำงานอะไรก็ได้ เอาเป็นว่าสบายใจไว้ก่อนไม่ต้องคิดมาก ดูเหมือนไร้ซึ่งอนาคต
แต่ก็ไม่อดตาย มีความสุขกับชีวิต แต่เราก็เลือกที่จะเป็นคนมีอนาคต ไม่สิ จริงๆทุกทางมีอนาคตทั้งนั้น
แต่เพราะคนเรา มีความรู้สกึที่เรียกกว่า "เปรียบเทียบ" ก็เลยทำให้การใช้ที่ด้อยกว่าคนอื่น ถูกมองว่า
หมดอนาคตไปด้วย แต่หลายๆคนอาจลืมคิดไปว่า คนที่ถูกมองว่าหมดอนาคตเหล่านั้น หลายๆคนที่เรา
พอเจอ พวกเค้า "มีความสุขกับชีวิต" มากกว่าคนที่ มีอนาคตดีๆ ทำงานในเมือง แต่งกายหรูๆ หลายเท่านัก
นี่คงเป็นความจริง ที่เป็นมุมมองของเด็กที่พึ่งจบ ป.ตรี คนนึง...

 เพื่อ...
   แต่ละคน คงมีจุดมุ่งหมายต่างกัน บ้างก็ต้องการได้สิ่งของ การยอมรับ ความรัก หรืออะไรต่อมิอะไร
ก็แล้วแต่ สุดท้าย พอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ก็จะมีความต้องการสิ่งใหม่เกิดขึ้น เหมือนกับสิ่งที่ตัวเราเจอตอนนี้
ได้งานแล้ว ต่อไปอยากได้อะไร... หลายๆคน อาจจะมีสิ่งที่ต้องการต่อไปแล้ว บางคนอาจจะคิดไม่ออกเลย
ก็เป็นได้ แต่ถ้าเราถูกถามว่า "แล้วเราอยากจะทำ... ไปถึงเมื่อไหร่/นานแค่ไหน" ลองฉุดิดดูหลายครั้ง
เออ ถ้าคิดแค่ว่า เราทำงานตอนนี้เบื่อมะ คำตอบที่ตอบได้ทันที่เลยว่า ไม่... สนุกกับงานนี้อยู่ แต่พอถุกถามว่า
จะทำงานนี้นานแค่ไหน มันบ่งบอกถึง จุดมุ่งหมาย สุดท้ายของการทำงานที่เราทำอยู่เลยนะ ได้ยินแล้วเนี่ย
รู้สึเหมือนทำงานนี้มาแล้วเป็น 10 10 ปี โดนคำถามนี้ไป รู้สึกเบื่องานขึ้นมาทันที อยากจะเปลี่ยนงานให้มัน
หายเบื่อไปเลย แต่ว่า ความจริงแล้ว ยังทำได้ไม่ถึง 4 เดือนแท้ๆ อืมนะ แต่ไปคิดกลับมาที่จุดเดิม ทำให้คิดได้
ตอนนี้ เราไม่ได้ทำงานเพื่ออะไร หรือใครทั้งนั้น แต่เราทำงาน "เพื่อตัวเอง" ... ขอคิดแบบเห็นแก่ตัวเลย

 "นึกคิดริเริ่มค้นหาความจริงเพื่อตัวเอง"  
   ขอทำงานที่ว่านี้ไปก่อน สอบภาษาผ่านเมื่อไหร่ เรื่องเรียนต่อค่อยว่ากัน จบ

                                                                                                           บทความโดย ZA|XA

555 สำหรับคนที่ตั้งใจอ่านบทความ คงมีอะไรให้คิดในหัวเพิ่มขึ้นเป็นกองพะเนิน ส่วนคนที่อ่านแล้ว
ไม่รู้จะคิดไรก็ไม่เป็นไร ไม่ได้บังคับ แต่อยากจะบอกว่า ควรคิดบ้าง ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวคุณเอง
คนเรามันงี้แหละ แต่ละคนมีโอกาสที่จะคิด ริเริ่มสร้างสรรค์ด้วยกันทั้งนั้น งืมๆ โอ้ย พิมพ์ละชวนปวด
ขะหมอง กร๊ากๆ พอดีก่า

สุดท้ายนี้
เฮ่อ ช่วงนี้ก็สบายดีนะ วันก่อนตากฝนนิสหน่อย เจ็บคอเรย แต่ตอนี้หายละ คิดถึงเพื่อนหวะ
ตั้งแต่ทำงานมานี่นะ อยากไปเที่ยวตลอดเลย เพราะตั้งแต่ทำงานมา รู้สึกว่า ไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง
หรือปันให้คนอื่นเลย เอาน่า ไงก็ต้องยอมรับ เพื่อตัวเองแหะๆ ส่วนเหตุการที่ผ่านๆมา ที่ไม่ได้อัพซะนาน
ก็บ่นใส่บทความหมดละ เดี๋ยวจะหาว่า ไรวะ พิมพ์เล่าชีวิตนิดเดียว บทความนั่นแหละ มาจากชีวิตจริงเลย
แหกตาอ่านไปเถอะ มีไรให้คิดเยอะแยะ 555

คติอีกนิส "ความเลวที่ทำให้เราสุข กับกความสุขที่ทำให้เราทุกข์ แม้ผู้คนจะมองยังไง แต่เราก็ Smily ได้"
              ถ้าเรามีความสุขกับสิ่งที่เราทำ แล้วทำไมเราต้องไปใส่ใจความคิดของคนอื่น หากเราไม่ได้
              ทำให้คนอื่นต้องเป็นทุกข์

ป.ล. 
       - สเปซนี้มีไว้บ่น ไม่ได้ไว้บอกเล่าเรื่องสวยหรูจำใส่กะโหลกไว้ด้วย เข้าใจ๊
       - อัพเยอะอีกตามเคย ใครมันจะอ่านจนจบบ้างวะเนี่ย (ใครอ่านจบเม้นบอกทีละกัน)
       - รับหมักแฟนคลับ คอยมาตามด่า แล้วก็แลกเลปี่ยนความคิด ด้วยการคอมเม้น 555
       - คิดถึงเพื่อนๆ แต่ขี้เกียจไปหาหวะ พูดตามตรง ผิดป่ะวะ = ='
       - อยากมีแฟน รับหมักแฟน (หากันงี้เลย 555)
       - ไม่รู้จะอัพสเปซอีกมะไหร่ ถ้าใครที่แวะเข้ามาดู อยากคุยด้วย ก็ Add มาได้ที่ sz-zaixa@hotmail.com
          แต่ถ้าไม่ได้คุยซะที เจอแต่ Away อดใจไม่ไหว โทรคุยแมร่งเลย ก็ทิ้งข้อความขอไว้ได้ใน MSN
       - ขอประกาศตัวเป็น "บุคคลสาธารณะ" รับฟังความคิดเห็น บ่น ด่า ระบาย ชวนเที่ยว ฯลฯ
       - ไม่รับเป็น กิ๊ก ชู้ เบ๊ บ๋อย สัตว์เลี้ยง ลูกพี่ เจ้านาย ท่าน หม่อม เจ้า พระยา ฯลฯ ยศฐาบรรดาศักดิ์ตูไม่เอา
       - รับจ้างเป็น "เพื่อน" กับทุกๆคน ค่าจ้างถูกๆ แค่ความจริงใจ เชื่อใจ ทุกๆความรู้สึก ต่อ 1 เพื่อน เท่านี้เอง อิอิ
       - โอเค จบ ไม่รู้จะบ่นไรละ 555